Zastosowanie lutowania miękkiego i twardego dla łączenia rur miedzianych – kryteria wyboru

Lutowanie jest sposobem na łączenie powierzchni metali poprzez wprowadzanie między niego innego roztopionego metalu lub stopu nazywanego spoiwem. W trakcie lutowania łączone elementy zostają nagrzewane, nie topiąc się jednak w miejscu połączenia. Trwałe połączenie jest wynikiem dużej przyczepności, stąd też niezwykle istotne jest staranne oczyszczenie lutowanych powierzchni.
Lutowanie miękkie to popularny sposób łączenia instalacji z miedzi stosowany od lat, ciągle rozwijany i ulepszany. Jest to niezawodny sposób łączenia, gdy jest w użyciu kompetentnych i profesjonalnych instalatorów.
Polega ono na łączeniu rury i łącznika za pomocą lutu o temperaturze niższej niż temperatura topnienia łączonych elementów. W procesie tym wykorzystane jest zjawisko dyfuzji (wzajemne przenikanie cząsteczek łączonych elementów i lutu). Powierzchnie lutowane powinny być czyste i pozbawione krawędzi, a powierzchnia rury w miejscu łączenia powinna być pokryta topnikiem, który zabezpiecza materiał rury i łącznika przed nadmiernym utlenianiem. Jeżeli odstęp miedzy łączonymi elementami będzie mniejszy od 0,5 mm to jest to lutowanie kapilarne, gdy jest większe od 0,5 mm to jest to wtedy lutowanie szczelinowe. Lutowanie kapilarne charakteryzuje się większa wytrzymałością złącza. Prawidłowo wykonane połączenie kapilarne lutem miękkim zapewnia tanie, szybkie, trwałe, wytrzymałe i szczelne połączenie.
Lutowanie twarde jest to sposób łączenia elementów z miedzi lub jej stopów przy zastosowaniu lutów twardych o temperaturze topnienia powyżej 450 °C. Temperatura topnienia lutów twardych wynosi 630 -890 °C.